نویسندگان وبلاگ حسن معظمی

آرشیو وبلاگ خرداد ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸٧
آذر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
فروردین ۸٧
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥

لینک دوستان
خاطره نویسی
قاعده بازی
تخمه جاپونی
حاج کاظم
مرده نگار
قصه
خبرگزاری هنر
آزاده کریمی
زهرا نعیمی
سمیه بنی هاشمی
بهمن عبدالهی
جابر تواضعی
مجید توکلی
مجید مجیدی
ليست وبلاگ هاي فارسي
اخبار ICT
تفريحات اينترنتي
دوستیابی سالم
ماكرومديا
خرید اینترنتی
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ

لوگوی دوستان

اخبار ایران

سینما که از آن به عنوان هنر- صنعت نام برده می شود دارای ارکان مجزا و در عین حال وابسته  به هم است. هسته اولیه تولید کالا (فیلم) در چرخه صنعتی این گستره را فیلمنامه، فرآیند تولید، توزیع و نمایش تشکیل می دهد.

چرخه ای کاملا مجزا ، تخصصی که در قالب سینمای استاندارد تعریف می شود و هرکس در این مجموعه وظیفه ای را عهده دار است و برخلاف سینمای ما، فیلمنامه نویسی، کارگردانی، تهیه کنندگی و کارهای فنی را یک نفر به تنهایی انجام نمیدهد بلکه گروهی از متخصصان بنا به تعریف حرفه ای کار و جایگاهشان به انجام وظیفه می پردازند.

وقتی سخن از ضرورت استاندارد سازی سینما به میان می آید بیش از پیش ضرورت توجه به این مقوله حس می شود چرا که تفکیک تخصصی امور، خروجی کیفی را در پی خواهد داشت.  اما این روند همواره در سینمای ایران در قالب تئوریک مطرح شده و هیچگاه جنبه اجرایی پیدا نمی کند. فیلمنامه بدون تحقیق و پژوهش و  اساسا جایگاه حرفه ای و تخصصی فیلمنامه نویس نوشته و درصورت بارها بازنویسی نشدن  توسط کارگردانان یا سلیقه تهیه کنندگان ، به چرخه  تولید که آن نیز فارغ از خواست ونیاز مخاطب صورت می گیرد، قرار می گیرد.

توزیع و یا پخش فیلم که از آن به عنوان بخش درآمدزا و یا بازاریابی هنر - صنعت سینما یاد می شود از جمله ارکان با اهمیت این حوزه است که اتفاقا نیاز به متخصصان و افراد کاربلد دارد که متاسفانه در سینمای ما تعداد آنها حتی به تعداد انگشت دست نیز نمی رسد. دفاتر پخش سنتی فیلم در سینما بسیارند؛  اما توزیع به معنای امر امروزین آن در سینما وجود ندارد و اغلب دفاتر فعال در این عرصه در قالب روابطی نانوشته و منسوخ شده به روزگار می گذارنند و جالب اینکه هرگاه سخن از ضرورت دگردیسی در این حوزه به وجود می آید از خود مقاومت نشان می دهند و همواره از تجارب دیروز خود که امروز در سینما کارآیی ندارد سخن به میان می آورند.

توزیع تخصصی ، مناسب و کارامد متناسب با نیاز بازارهای داخلی ، منطقه ای و بین المللی یک اصل در سینمای استاندارد و پویا امروز جهان می زند و کشورهای صاحب سینما در این زمینه سرمایه گذاری اساسی کرده و به تربیت نیرو و جذب بازارها می پردازند.

حضور در مجامع و رویدادهای بین المللی نیز بر اساس همین امر برای کشورهای صاحب سینما معنا می یابد و صرفا در حد حضور فیلم در جشنواره ها و یا کسب جایزه خلاصه نمی شود. نگاه اقتصادی و درآمدزا کشورهای صاحب سینما به فیلم به عنوان کالای - فرهنگی و اقتصادی بر اساس توزیع حرفه ای متمرکز است و بحث اکران گسترده اثر نیز در کنار انجام درست مقوله بازاریابی معنا می یابد.

حال با این اوصاف سهم و جایگاه ما در بازار کلان فیلم و سینما جهان چقدر است؟ چه تعداد از آثار جایزه گرفته و تحسین شده ایرانی در بازارهای منطقه ای و جهانی عرضه و درامدزا بوده ان؟ چه فوایدی اقتصادی از حضور در جشنواره ها و بازارهای فیلم که اتفاقا برای عرصه فرهنگ و هنر هزینه بر بوده ، داشته است؟ بازار جشنواره کن امسال که محور مناقشه میان دست اندرکاران سینمایی و منتقدان بوده است چه منافع اقتصادی و ارز آْوری برای صنعت فیلم کشور داشته است.

آیا اساسا فارغ از تئوری های رایج، برنامه ای برای ورود به بازارهای منطقه ای و جهانی در میان و درازمدت داریم؟. بحث نظامند کردن شبکه توزیع بین المللی فیلم و کادرسازی در این زمینه در برنامه مدیران فعلی سینما جا دارد ؟

پاسخ به این پرسش ها ما را به یک هدف و ضرورت سوق می دهد؛ استاندارد سازی سینما!. هرچند که مقوله استاندارد سازی سالن های نمایش و افزایش توان اکران خود نیز مثنوی هفتادمن طلب می کند.  

سینما، هنر- صنعت با اهمیت ، مدرن و پیچیده قرن معاصر در حالی تکوین خود را به دست بشر به نظاره نشسته است که ما به عنوان دارنده این صنعت که اتفاقا دارای شناسنامه نیز هستیم همچنان در ایجاد ساختار حرفه ای و نظامند کردن آن عاجزیم.

سینما در این سامان تبدیل به آزمایشگاهی از آزمون و خطا و مسیری برای آمد و شد ، مدیران که هریک با خود تفکر و شیوه ای منحصر بفرد دارند و جالب اینکه هیچ یک اسلاف قبل از خود را قبول ندارند!، بدل شده است. روزگاری درجه بندی فیلم ها- دفترچه سیاستگذاری ، مقطعی کنترل فیلمنامه، سینمای جشنواره ای ، ایامی درهای باز!، دوره ای فیلم فاخر و آثار خانوادگی، حمایت عام - حمایت خاص و امروز دوباره نقطه سرخط! دفترچه سیاستگذاری ، بازاریابی و تئوریهایی که بیشتر  به درد نطق های رادیویی و تلویزیونی خورده و اغلب روی کاغد می مانند و مجال اجرا نمی یابند.

سینمای استاندارد روز دنیا با سرعتی شتاب آلود از ما گذشته و کشورهایی در آسیا که تا دیروز حصرت جایگاه ما را در این گسترده داشتند امروز از سینمای ما عبور کردند و نه تنها در مجامع و رویدادهای بین المللی بلکه در بازارهای منطقه ای و جهانی جایی را برای خود دست و پا کردند.

سینما هنر - صنعت با اهمیت روز جهان، عرصه ای است که فارغ از تکنیک ، خلاقیت و هنر نیازمند سرمایه گذاری اصولی، برنامه ریزی هدفمند مبتنی بر نظرات کارشناسانه و ارتباط منطقی با کشورهای صاحب سینماست.

بسیاری از صاحب نظران، سینمای ایران را به دلیل تغییر مداوم ریل برنامه ای، به بیماری تشبیه می کنند که کمتر دارویی می توان برای درمانش یافت چرا که معجون داروهای تجویز شده در طول ایام مختلف، این بیمار را مقاوم و مرض را در آن مزمن ساخته است.

بیماری که خود پول برای درمان ندارد و حکایت درمانگرش نیز یادآور داستان دوستی خاله خرسه است!. بی پولی سینما، بی میلی و محافظه کاری بخش خصوصی برای سرمایه گذاری در این عرصه و اشتیاق افراد غیر مسوول برای بودن در هنر هفتم مملکت و رفت و آمد مدیران متعدد که عمر برنامه و فکرشان کوتاهست، سینما را بیش از پیش رنجور و مخاطب را دلزده کرده است.

سینمای بی حال ما را "نیش زنبورها"، "دو خواهر"، "شاخه گلی برای عروس" و آثاری اینچنینی گرفته و طبیعی است که نمایش فیلمی مثل "طلا ومس" نیز نمی تواند حتی با ماشین تمجید مطبوعات و رسانه ها، سرحالش کند.

سینما بیش از افکار خط کشی شده و شیوه نامه های کاغذی به توجه ، سرمایه گذاری ، اعتمادآفرینی و تبیین هدف مشترک در پرتو تولید و عرضه آثار جذاب ، مخاطب پسند ، محتوایی و متنوع همراه با تقویت ساختارهای نرم و سخت افزاری نیاز دارد.

از اینکه فیلم کودک ونوجوان و یا به تعبیری اثری برای این گروه سنی در کشورمان تولید نمی شود ؛ جمیع صاحب نظران عرصه سینما وحدت نظر دارند. اما از اینکه جشنواره ای که به نام این گروه اما به کام دیگران برگزار می شود و همواره در خوف و رجا برای یافتن جا قرار دارد و یا اینکه سر نخواستن این جشنواره در استان های مختلف که هرزگاهی دست به دست می شود، بین حضرات همواره به دلایل بیرونی اختلاف وجود داشته است. جشنواره فیلم کودک و نوجوانان سه سال پیش و در پی قراردادی که میان معاون وقت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و استاندار آن زمان همدان بسته شد پس از سالیانی از اصفهان به این منطقه منتقل شد. یادم هست استاندار همدان در آن ایام با نطق های آتشین و دفاع جانانه از فیلم کودک و مخاطبان انبوه این گونه سینمایی و توجه ای که به واسطه برپایی این رویداد هنری به همدان می شود، سخن ها می راند.

اما با تغییر معاونت سینمایی ارشاد و به دنبال آن مدیریت استان همدان، زمزمه ای که منجر به جدایی جشنواره فیلم کودک و نوجوان از اصفهان شد به گوش رسید ، استاندار  و مدیران جدید این استان با طرح این پرسش که چرا ما باید برای جشنواره ای میلیاردی هزینه کنیم اما به نام دیگر (بنیاد سینمایی فارابی ) تمام شود، اصلا خودمان می خواهیم برگزار کنیم و در ضمن اولویت ما این جشنواره نیست و ...!. به راستی فرهنگ و هنر و انبوه مخاطبان یک گونه سینمایی که اتفاقا بیشترین افتخار را برای سینمای این کشور از محافل و رویدادهای معتبر جهانی به ارمغان آورند و نام ایران و انقلاب اسلامی را مطرح کردند، در اولویت نیست و هزینه برای آن ، دغدغه نیست.

 سینمایی که از آن فقط نام جشنواره ای مانده و تنها چند ماه به برگزاری آن پولی به چند تهیه کننده وکارگردان تزریق می شود تا چند فیلم هرچند نصفه و نیمه با نام کودک اما نه برای او ساخته و روانه اکران در این رویداد شود.فیلم هایی که اکثرا رنگ پرده را نیز به خود نمی بینند و تنها با دیدن در جشنواره کودک به خاطره های می پیوندند و اگر بخت با آنها یار باشد امکان راه یابی به شبکه نمایش خانگی می یابند!. حال آقایان مدیران استانی و تهرانی با  این استخوان در گلو مانده چه می خواهند کنند؟! طفل سر راهی که هیچکس قیومت او را نمی پذیرند اما در گستره واژگان و مباحث تئوریک هریک داد سخن می رانند و از باید ها و نبایدها تقویت این ژانر فراموش شده سینمایی می گویند. در توفیق ها همه شریکند اما در بزنگاهها آقایان مدعی غایب!. جالب اینکه همین همیشه مدعیان با دیدن اقبال عمومی بخصوص کودکان به تولیدات آن ور آبی؛ چهره در هم کشیده و با الفاط دهن پرکن خطرات فرهنگی  را یادآور می شوند و در مقام پند وموعظه به مخاطب بر می آیند!. اما در این میان این پرسش مطرح است که ما منظور کسانی که در حوزه تصمیم گیری و تصمیم سازی عرصه فرهنگ وهنر و بخصوص سینما قرار دارند و نحوه هزینه کرد پول و امکانات را مدیریت می کنند؛ چه وظایفی به عهده دارند؟ آیا این انتظار طولانی کودک و نوجوان ایرانی برای دیدن فیلم خوب، جذاب و مطابق با سلیقه و علاقه خود به سر می رسد ؟ آیا اساسا در سینما و تلویزیون جایی برای انها قائل هستند و آیا روزی می رسد که فیلم برای این گروه و متناسب با خواست و نیاز آنها ساخته و مجال اکران یابد؟.بچه های دیروز فقط خاطره "کلاه قرمزی" و "مدرسه موشها" را با خود دارند، اما  بچه های امروز با "شرک" و سایر شخصیت های آن ور آبی عجین شده اند !. به نظر می رسد باید به این بازی دست به دست کردن این طفل به زعم آقایان سرراهی ( سینما و جشنواره فیلم کودک و نوجوان) پایان داد و چاره ای کرد ،چرا که فردا دیر است.

 افراد خوشبینی مثل من که همیشه نیمه پر لیوان را می بینند خیلی به رویدادهایی که حقیقتی عریان را در رخ و نهان خود دارند ، بی توجهند .سینمای ایران از جمله پدیده هایی است که از این قاعده مستثنی نیست ، سینمایی که به زعم دولتی بودن ، خیلی ها از جمله من! معتقدند بخش خصوصی و اصناف سینمایی نیز  در آن دخیل اند و اساسا خیلی از تصمیم گیری ها  و گرداندن چرخ آن بدون مشاوره گرفتن از اهالی سینما، صورت نمی گیرد!. اما اتفاقات این روزها در سینما که به تعبیر تیتر وار یکی از خبرگزاریها به "جنگ نامه ای" میان جامعه اصناف سینمایی (خانه سینما) و معاونت سینمایی بدل شده ، نقاب از چهره این سو تفاهم تاریخی که از ابتدای ورود این مولود فرنگی و یا به تعبیر بهتر هنر - صنعت وارداتی به ایران وجود داشته، برداشت چرا که سینما را از ابتدا دولت از آن خود می دانست و بر حفظ ان تاکید داشت و سینماگران نیز مال خود! اما این روزها  ببخشید سو برداشت ها که از ماهها قبل با قطع بودجه خانه سینما از سوی مدیریت سینمایی کشور به ان دامن زده شده و از سویی غیبت نمایندگان جامعه اصناف در شورای مجوز ساخت فیلم و و طولانی شدن معرفی و یا قرار گرفتن نمایندگان جدید در این شورا فصل جدیدی از دوری صنوف سینمایی با مدیریت دولتی این عرصه را رقم زده است. اما در این میان این پرسش مطرح است که سو تفاهم ها و برداشت های نادرست از عملکرد افراد، یا قهر و آشتی ها ادواری به زیان کیست؟ بدیهی است که سینما تنها قربانی این سو تفاهم های نا تمام . مخاطب همچنان سردرگم از دیدن آثار جذاب و کیفی است.اگر قبول داریم که بنیه اقتصادی سینما نحیف است و باید به این بخش از فرهنگ و هنر کشور و اهالی آن کمک کرد، حمایتی بی منت و هدایتی متفکرانه متناسب با برنامه کلان کشور و منافع ملی و در جهت ارتقای تولیدات (کمی و کیفی ) و جذب مخاطب، شخصی نگری ها را باید کنار گذاشت.در سال  همت و کار مضاعف با همدلی ، اعتماد آفرینی و حرکت در مسیر رشد و توسعه کشور که سینما از بخش های مهم در حوزه های صنعت و فرهنگ آن است، امکان پذیر است. شاید این تاکید همیشگی کمی ملال آورباشد اما تا سینما در مسیر استاندارد سازی در ارکان مختلف و تفکیک تخصصی امور قرار نگیرد و اهالی خود بر سرنوشتشان ( در عرصه تولید و عرضه) با نطارت منطقی و کارشناسانه دولت قرار نگیرند، سو تفاهم ( میان بخش خصوصی و دولتی) به عنوان زخم ناسور سینما را رنج می دهد.

جشنواره فیلم پلیس در حالی سومین دوره حیات خود را پشت سر می گذارد که به رغم توجه و حرکت به سمت احیای سینمای پلیسی در ایران ، هنوز این گونه(ژانر) نتوانسته آنگونه که شایسته این ژانر پرمخاطب است ، پا بگیرد و به تعبیری "سینمای پلیسی" در انتظار روزهای آفتابی است . سینمای پلیسی که شاید همگام با ورود سینما به این سامان در کنار سایر گونه ها (ژانر) متولد شد، اما از آغاز تاکنون به رشد و بالندگی دست نیافته و مخاطبان بومی خود را در حسرت و انتظار قرار داده است .
تولیدات پلیسی در قالب تلویزیونی در طول سالیان اخیر بیشتر و در مقیاس سینما کمتر در کشور تولید می شود و مخاطبان را به سوی خود می خواند اما این آثار که کمتر دارای ساختار مناسب فنی - مضمونی و فاقد در برگیری نیاز مخاطب با توجه به شرایط ملموس اجتماعی است، کمتر توانسته در مقابل آثار مشابه خارجی که تعدادشان نیز در تلویزیون کم نیست ، عرض اندام کند.

جشنواره فیلم پلیس به عنوان فرصتی برای عرضه و ایجاد جریان فرهنگی با پشتوانه ظرفیت های سخت و نرم افزاری، بستری برای توجه به این گونه از قاب سینما و امید به بهبود تولیدات تلویزیونی است.
نیروی انتظامی با ایجاد تعامل منطقی و ارایه تعاریف مناسب فرهنگی بویژه توجه به ظرفیت های سینمای اجتماعی از جمله فیلم های مستند که دربرگیرنده آسیب های اجتماعی در گستره های مختلف جامعه است، محور موضوعی جشنواره فیلم پلیس را به این نگاه اختصاص داده اند.
ناجا، با پایه ریزی جشنواره فیلم پلیس و راه اندازی مرکز "ناجی هنر" که به فعالیت های فرهنگی این نیرو بویژه در عرصه سینما و تلویزیون اختصاص دارد، کارکردهای آموزشی با نیم نگاهی جدی به ارتقای فرهنگ عمومی در جهت نهادینه کردن نظم و تقویت انضباط اجتماعی و روحیه قانون مداری را دنبال می کند.
سازمان پلیس از سالیان پیش و به دنبال مشارکت در تولید فیلم های انیمیشنی و آموزشی و پخش منظم آن از تلویزیون به اثرات رسانه تصویر درفرهنگ سازی و ایجاد کارکردهای مناسب آموزشی پی برده و بخشی از توان و دغدغه خود را فارغ از وظایف سازمانی به این امر مهم که شاید پیشتر مغفول واقع شده، اختصاص داده است.
ناجا با ورود به عرصه فیلمسازی و مشارکت در تولید آثار تلویزیونی و سینمایی که نمایش آثار انیمیشنی – آموزشی در حوزه های مختلف از جمله با موضوع ترافیک، فرهنگ شهر نشینی ، رعایت قانون و اشاعه قانون مداری و ارتباط با گروههای مختلف سنی جامعه ، آموزش بصری و اعتماد آفرینی میان آحاد جامعه و مجریان قانون در مدار تولید و عرضه آثار هنری را پی جویی می کند.
جشنواره فیلم پلیس به عنوان نماد این نگاه و حرکت، تجربه ای جدید برای داشتن رویدادی که یادآور داشتن سینمای پلیسی و ضرورت سرمایه گذاری اساسی برای تولید و عرضه فیلم در فرمت سینما و تلویزیون با بهره گیری از مضامین کیفی بدور از سفارش پذیری های رایج و استفاده از تکنیک و تولید فیلم در مقیاس استاندارد های معقول برای جذب مخاطب است.
به عقیده کارشناسان، تولید فیلم های آپارتمانی و استفاده صرف بصری - ابزاری از پلیس و تجهیزات مرتبط با این حرفه بیش از آنکه نشانگر قدرت و هوشمندی مجریان قانون باشد به دلیل نداشتن ساختار قوی روایی و شخصیت پردازی های ناقص و کارگردانی ضعیف، زیانبار و برای مخاطب ملال آور خواهد بود.
با نگاهی به تولیدات چند سال اخیر سینما و تلویزیون و فارغ از چند اثر انگشت شمار که تا حدودی به آثار معقول و تکنیکی سینمای حادثه ای – پلیسی جهان نزدیک است ، هیچ یک آثار سینمایی – تلویزیونی چنگی به دل نمی زند و اقبال مخاطب به آثار خارجی نظیر مجموعه "هشدار برای کبری 11" یا سریال های مشابه خارجی آن که قصه و شخصیت های با محوریت پلیس بوده ، گواه آن است.
بنابراین جشنواره فیلم پلیس می تواند به عنوان رویدادی دوسالانه ، یادآور ضرورت داشتن سینمای پلیسی متعالی و مطابق با شخصیت پلیس ایرانی - که تفاوت بسیار با شخصیت مکانیکی پلیس در سایر کشورها که صرفا دستورات آئین نامه ای را پیگیری می کند - ، باشد .
تولیدات پلیسی امروزه از جمله بخش های درآمدزا و پرمخاطب سینماست که غفلت از پرداخت به آن در کوتاه و دراز مدت ، سینمای ایران را از داشتن مخاطبان انبوه محروم می سازد.
حال که تعامل منطقی میان نیروی انتظامی و سینماگران و برنامه سازان تلویزیونی شکل گرفته، ایجاد آزادی عمل برای دسترسی آنها به پرونده های مختلف پلیسی، جهت مطالعه و ایجاد تحقیقات مناسب در جهت پرورش قصه و شخصیت پردازی مناسب، می تواند زمینه تولید آثار کیفی و ملموس و بدور از اغراق را در رسانه تصویر ( سینما - تلویزیون ) کشور فراهم آورد.
به عقیده صاحب نظران، اعتماد آفرینی و پرهیز از ارایه سفارش های رایج در ترسیم شخصیت غیرواقعی از پلیس و ماموریت های محوله، می تواند به عنوان برون رفت از سطحی نگری و برخی خط قرمزهای فرضی در تولید و عرضه فیلم در سینما و تلویزیون زمینه ارتقای تولیدات پلیسی را فراهم آورد.
چهارمین جشنواره فیلم پلیس با دوسال فرصت برای دیدن نخستین ثمرات آن درراه است .

در حالی به "روز ملی سینما" نزدیک می شویم که این رویداد می تواند فارغ از هیاهوها و برخی مشکلات ساختاری این عرصه به میثاقی برای دستیابی یه سینمای آرمانی و ملی بدل شود. همه ساله روز 21 شهریورماه به عنوان "روز ملی سینما" و در قالب جشن سینمای ایران گرامی داشته می شود، امسال این رویداد به دلیل تقارن با ایام مذهبی به 25 ماه جاری موکول شده است.
سینمای ایران به دلیل جایگاه و موقعیت آن در جهان و تاثیر گذاری در جامعه در کانون توجه قرار داشته و اختصاص یک روز به آن نشانگر اهمیت این هنر- صنعت است.
با نگاهی به اوضاع و احوال سینما در طول یکسال گذشته و بدور از برخی امیدواری ها و ناامیدی های رایج آماری که اعداد و رقم به جای واقعیت روی کاغذ جا خوش کردند، به مرور برنامه ها در این عرصه این واقعیت که برنامه های سینمایی آرام آرام و با محور ارتقای فرهنگی و تقویت بنیه اقتصادی در حال اجراست، بیشتر نمایان می شود.
احداث، بازسازی و بهسازی سالن ها به عنوان برنامه محوری موسسه سینماشهر معاونت امور سینمایی طبق برنامه اعلام شده در حال انجام بوده و براساس پیش بینی تا پایان امسال حدود دو سوم سینماهای فعال کشور در این چرخه قرار خواهند داشت.

حرکت دوسال اخیر مدیریت سینمایی کشور در بهسازی و بازسازی سینماهای کشور موجب ترغیب نهادهای شهری برای عمل به وظایف مغفول خود در عرصه توسعه فضاهای فرهنگی کلانشهرها یی چون تهران شده که ساخت سینما آزادی و راه اندازی مجموعه سینمایی پارک ملت را می توان اشاره داشت.
280 سینما به طور فعال در چرخه نمایش فیلم کشور قرار دارند و بازسازی و بهسازی آن به عنوان برنامه محوری در دستور کار مدیریت سینمایی کشور است.
از سویی فعال سازی علمی طرح احداث شهرک سینمایی هشتگرد بدور از ارایه چشم انداز رویایی با بهره گیری از امکانات و منابع مالی موجود و تلاش برای استفاده از ظرفیت های بیرونی بویژه بخش خصوصی از دیگر برنامه های این بخش در آستانه روز ملی سینماست .
رایزنی با سینماگران و سینماداران برای اختصاص سالن نمایش برای فیلم های موسوم به فرهنگی یا مخاطب خاص و تقبل اعطای یارانه به گروه سینمایی فیلم های فرهنگی از طرح های در حال اجراست.
رونق نسبی نمایش فیلم و افزایش درآمد آثار سینمایی در اکران که در طول دو سال گذشته اثرات خود را ملموس تر ساخته است. فروش قابل توجه فیلم های اخراجی ها، توفیق اجباری ،آتش بس و همچنین توجه به آثار قابل تاملی نظیر "به همین سادگی" و حتی اخیرا در نمونه اجتماعی آن "همیشه پای یک زن در میان است" در این مقال می گنجد.
توجه به گونه های مغفول مانده در سینما، تنوع گرایی در تولید، سرمایه گذاری در طرح های فاخر سینمایی نظیر "ملک سلیمان" و "راه آبی ابریشم" به همراه زمینه سازی برای افزایش حضور فیلمسازان جوان و با استعداد در جرگه کارگردانان حرفه ای در قالب حمایت از فیلم های اول و دوم از جمله برنامه های در حال انجام است.
بیش از 90 طرح سینمایی با مضامین مختلف در طول یکسال اخیر در مراحل مختلف تولید قرار دارند.
ارایه طرح تجهیز و نوسازی سینمایی که ارتقای توان تکنیکی سینما را در کنار رشد مضمونی شامل خواهد شد که اثرات آن در تجهیز و نوین سازی لابراتورهای سینمایی نمایان شده و از دیگر کارهایی است که بدور از هیاهو در حال اجراست و اثرات آن سالهای آتی مشخص خواهد شد.
از سویی افزایش خرید رایت ویدیویی فیلم های سینمایی توسط موسسه رسانه های تصویری معاونت امور سینمایی در کنار گسترش شبکه ویدیو رسانه کشور، امکان بازگشت سرمایه تولید فیلم را به تهیه کنندگان فراهم ساخته به نحوی که خرید رایت برخی فیلم های سینمایی بطور قابل توجهی رو به افزایش خواهد رفت .

ساماندهی عرصه نمایش خانگی و متعادل سازی قیمت فیلم های ایرانی حاضر در شبکه ویدیویی با بازار در قالب عرضه ویژه فیلم که کوتاه کردن دست قاچاقچیان فیلم را به دلیل اقتصادی نبودن به همراه داشته است، از دیگر دستاوردهای برنامه ای مدیریت سینما در این عرصه به شمار می رود.
استمرار فعالیت ستاد مبارزه با تکثیر و توزیع غیر مجاز تولیدات سمعی، بصری و سینمایی با مشارکت سایر نهادهای مسئول و کنترل پدیده قاچاق فیلم که امنیت روانی و اقتصادی سینماگران را با مشکل مواجه کرده است و زمینه برخورد جدی با عرضه غیر مجاز فیلم های خارجی و غیر اخلاقی از فعالیت های این بخش می باشد.
در حوزه فیلم کوتاه ، مستند ، تجربی و انیمیشن نیز در طول یکسال گذشته چتر حمایتی مدیریت فرهنگی کشور گسترده بوده و تولید انبوه فیلم کوتاه تا سقف هزار اثر در حوزه انجمن سینمای جوانان و در عرصه سینمای مستند در حدود 300 فیلم در فرمت کوتاه، تجربی، نیمه بلند و سینمایی از جمله کارهای در دست اجرا و انجام شده است.
در عرصه انیمیشن نیز تولید سه فیلم بلند سینمایی که برای سال آتی آماده نمایش می شود و سرمایه گذاری و حمایت از طرح های کوتاه فیلمسازان و انیماتورهای جوان دیگر فعالیت های این بخش را تشکیل می دهد.
به عقیده کارشناسان، برنامه های سینمایی بدور از هیاهو و حول محور "سینمای ملی" در حال طراحی ، تبیین و اجراست، هرچند نتایج آن با توجه به امکانات محدود و منابع مالی محدود زمان بر می باشد اما حرکت در مسیر رشد و تعالی سینما، همگرایی، همدلی و صبوری و پرهیز از حاشیه پردازی را طلب می کند.
روز ملی سینما از راه می رسد و سینمای ملی می تواند به عنوان میثاقی برای دستیابی به سینمای آرمانی دستمایه امور قرار گیرد و منافع جمعی، ارتقای مضمونی و تکنیکی و تعامل و همدلی میان اهالی سینما و مدیریت فرهنگی کشور جای خود را به شخصی نگری و گروه گرایی، حاشیه سازی و برجسته سازی مشکلات و کمبودها و ایجاد ناامیدی بدهد.
روز ملی سینما می تواند جلوه گر سینمای واقعیت، امید و هویت باشد، پرداخت به واقعیت برای حرکت به سمت رشد و تعالی، انعکاس و اشاعه امید در سینما و چشم به داشتن هنر- صنعتی تاثیر گذار در منطقه و جهان با اتکا به رویکرد ارتقای فرهنگی و تقویت بنیه اقتصادی با ارایه شناسنامه و هویت ایرانی - اسلامی که خواست و نیاز سیمای ما در سینماست.

جشن خانه سینما در حالی به روزهای برپایی خود نزدیک می شود که زمزمه نمایش فیلم های فاقد پروانه نمایش در این رویداد، جشن را وارد حاشیه های ناخواسته و توضیح مباحث واضح و پذیرفته شده در اجرا می کند.

جشن دوازدهم خانه سینما بنا به اعلام دست اندرکاران آن، صرفا میزبان آثاری است که دارای پروانه نمایش از اداره کل ارزشیابی و نظارت بر سینمای حرفه ای معاونت امور سینمایی هستند، می باشد. هرچند امکان دارد، فیلم هایی از کارگردانان مطرح نیز آماده نمایش باشند اما چون هنوز پروانه نمایش دریافت نکردند، طبیعی است که مجالی برای نمایش و قرار گرفتن در گردونه داوری جشن امسال را نداشته باشند. همانطور که فیلمسازان برای ساخت نیاز به اخذ مجوز دارند، بدیهی است که نمایش آن ولو در قالب رویدادهای ملی، صنفی و موضوعی نیازمند مجوز بوده و هیاهو برای امکان یابی نمایش فارغ از مجاری قانونی غیرحرفه ای و غبارالود کردن فضا و در نهایت تحت تاثیر قرار دادن جشن جامعه اصناف سینمایی در آستانه برپایی است. بدیهی است هر فیلم با در اختیار داشتن مجوزهای قانونی از جمله پروانه نمایش، امکان حضور در رویدادها و مجامع مختلف را دارد اما در این میان هستند کسانی که قاعده بازی را رعایت نکرده و با وجود نداشتن مجوز، آثارشان را در رویدادهای خارجی حاضر کرده و حقوق فیلم هایشان را به شرکت های بیرونی برای پخش می فروشند. این عده قلیل که همواره از حمایت های عام سینما برای تولید فیلم نیز برخوردارندو هیچ گاه از فیلمسازی ضرر و زیان نمی بینند با گرفتن چهره در ظاهر منتقد به برنامه های رایج در سینما، گاهی هیاهو را برای انحراف ذهن مخاطب و سینما دوستان از طریق مجاری و تربیون های خود دستمایه امور قرار می دهند. اکنون که به زمان برپایی جشن سینمای ایران نزدیک می شویم و داوران جامعه اصناف سینمایی مشغول ارزیابی آثار حاضر در این رویداد هستند، اشاعه حواشی در برخی تربیون های خاص و نام بردن از نمایش آثاری که هنوز پروانه نمایش ندارند در جشن سینما، جز قرار دادن جامعه اصناف سینمایی (خانه سینما) در مقابل مدیریت سینما و استهزا قانون چیز دیگری را در ذهن تداعی نمی کند. رعایت قاعده بازی و قرار گرفتن در مدار قانون،شرط اساسی بریا فعالیت حرفه ای در عرصه های مختلف از جمله سینماست، جشن سینما را به همگرایی، جمعی نگری تبیین هدفی مشترک برای اعتلای سینمای ملی بدل کنیم و شخصی نگری و هیاهو را از این عرصه دور نمائیم .