سوتفاهم، زخم ناسور سینمای ایران

 افراد خوشبینی مثل من که همیشه نیمه پر لیوان را می بینند خیلی به رویدادهایی که حقیقتی عریان را در رخ و نهان خود دارند ، بی توجهند .سینمای ایران از جمله پدیده هایی است که از این قاعده مستثنی نیست ، سینمایی که به زعم دولتی بودن ، خیلی ها از جمله من! معتقدند بخش خصوصی و اصناف سینمایی نیز  در آن دخیل اند و اساسا خیلی از تصمیم گیری ها  و گرداندن چرخ آن بدون مشاوره گرفتن از اهالی سینما، صورت نمی گیرد!. اما اتفاقات این روزها در سینما که به تعبیر تیتر وار یکی از خبرگزاریها به "جنگ نامه ای" میان جامعه اصناف سینمایی (خانه سینما) و معاونت سینمایی بدل شده ، نقاب از چهره این سو تفاهم تاریخی که از ابتدای ورود این مولود فرنگی و یا به تعبیر بهتر هنر - صنعت وارداتی به ایران وجود داشته، برداشت چرا که سینما را از ابتدا دولت از آن خود می دانست و بر حفظ ان تاکید داشت و سینماگران نیز مال خود! اما این روزها  ببخشید سو برداشت ها که از ماهها قبل با قطع بودجه خانه سینما از سوی مدیریت سینمایی کشور به ان دامن زده شده و از سویی غیبت نمایندگان جامعه اصناف در شورای مجوز ساخت فیلم و و طولانی شدن معرفی و یا قرار گرفتن نمایندگان جدید در این شورا فصل جدیدی از دوری صنوف سینمایی با مدیریت دولتی این عرصه را رقم زده است. اما در این میان این پرسش مطرح است که سو تفاهم ها و برداشت های نادرست از عملکرد افراد، یا قهر و آشتی ها ادواری به زیان کیست؟ بدیهی است که سینما تنها قربانی این سو تفاهم های نا تمام . مخاطب همچنان سردرگم از دیدن آثار جذاب و کیفی است.اگر قبول داریم که بنیه اقتصادی سینما نحیف است و باید به این بخش از فرهنگ و هنر کشور و اهالی آن کمک کرد، حمایتی بی منت و هدایتی متفکرانه متناسب با برنامه کلان کشور و منافع ملی و در جهت ارتقای تولیدات (کمی و کیفی ) و جذب مخاطب، شخصی نگری ها را باید کنار گذاشت.در سال  همت و کار مضاعف با همدلی ، اعتماد آفرینی و حرکت در مسیر رشد و توسعه کشور که سینما از بخش های مهم در حوزه های صنعت و فرهنگ آن است، امکان پذیر است. شاید این تاکید همیشگی کمی ملال آورباشد اما تا سینما در مسیر استاندارد سازی در ارکان مختلف و تفکیک تخصصی امور قرار نگیرد و اهالی خود بر سرنوشتشان ( در عرصه تولید و عرضه) با نطارت منطقی و کارشناسانه دولت قرار نگیرند، سو تفاهم ( میان بخش خصوصی و دولتی) به عنوان زخم ناسور سینما را رنج می دهد.

    

/ 2 نظر / 15 بازدید
نیما

سلام - مدت زیادی نمی نوشتی.ما از سینما دیگه قطع امید کردیم

جعفر عظیمی نژاد

اصلا چیزی به نام سینما داریم![نیشخند]